Review..als Aziaat naar Crazy Rich Asians!!!

Crazy rich asians kristy blog dames nl

 

YESS YESS YESSS!!

Eindelijk ben ik naar de film Crazy Rich Asians geweest! Je zag het op Instagram, Facebook ,Snapchat. Echt elke aziaat heeft het erover! Zelfs Wang Lee Hom (bekende Taiwanese zanger had een bioscoopzaal afgehuurd voor mensen om de film te zien!) Ja mensen, dit is cultuur!!

Waarom is deze film zo bijzonder? Naast de beste Aziatische acteurs, bestaat de hele cast uit Aziaten! Niet het standaard typische Amerikaanse film. Waar heel veel culturen toch door mensen met een westers uiterlijk worden vertolkt.

 

Waar gaat de film over?

De film gaat over Rachel Chu, een Chinees-Amerikaanse hoogleraar Economie. Ze heeft een relatie met Nick Young, een jongen met een welgestelde achtergrond.  Maar dit weet ze niet, omdat hij het niet vaak over hen heeft. Ze denkt dat ook hij uit een doodnormale familie komt.  

Zijn beste vriend gaat trouwen, en hij is zo dol op haar dat hij haar mee uitnodigt haar naar de bruiloft in Singapore. Om zijn ouders, vrienden en familie te ontmoeten. En haar te laten zien waar hij is opgegroeid.

Rachel, is alleen opgevoed door haar moeder, en is down to earth. Ze neemt zelfs zelfgemaakte lunchpakketjes mee het vliegtuig in om kosten te besparen, want eten op het vliegveld aanschaffen is een dure aangelegenheid. De zuinigheid zit er goed in bij ons! Haha dat herken ik ook soms bij mezelf en mijn chinese opvoeding (eerste generatie Chinezen in nederland)

Eenmaal in Singapore, komt ze erachter dat Nick uit een steenrijke familie komt, en zijn moeder haar helemaal niet mag. Wat tot de nodige spanningen leidt….Het is een perfecte verfilming van het boek Crazy Rich Asians.

 

boek crazy rich asians

Wat ik van de film vind:

In een woord G-E-W-E-L-D-I-G.

In de meeste komedies en series uiten Aziaten niet snel hun gevoelens. Meestal maken we er een sarcastisch grapje over, als het te emotioneel wordt. Maar this is the real deal.

Herkenningspunten als Aziaat om deze film te zien

Het voelt echt als thuiskomen, net alsof ik zelf in de film zit. Dit is mijn omgeving, hoe mijn leven eruitziet. Niet het extravagante, maar de sfeer en de familiebanden. Zoals de mening van Nicks grootmoeder heel erg belangrijk wordt gevonden. En ook zijn moeder een beetje heeft verbitterd.

Wij hebben allemaal een Aziatische achtergrond, maar vaak hebben onze ouders ons naar een westers land gebracht, waarin we moeten balanceren tussen deze culturen. Wat een vrij grote uitdaging is. 

Er was een scene waarin de moeder van Nick haar zoon verteld over de telefoon dat ze zijn vriendin niet naar huis mag meenemen.

Het volgende moment liggen Nick en Rachel in het vliegtuig. (Jaaaaaa. Liggen.) (Want ze hebben businessclass)

En dan vraagt Rachel waar ze gaan slapen. En dan antwoordt Nick, in het hotel natuurlijk.

 Rachel: wil je niet liever in je eigen kamer thuis, bij je ouderlijk huis slapen?

Nick: Nee, ik wil liever alleen tijd met jou hebben.

Echt, ik kreeg een brok in mijn keel, mijn ogen schoten vol met tranen, ik herkende dit, dit kost echt veel moed om tegen je ouders in te gaan, wanneer je echt iemand leuk vindt, en zij niet.

In mijn cultuur (de Chinese) is moeders wil wet. Deze jongen moet wel heel dol zijn op zijn vriendin om tegen zijn moeder in te gaan. Veel mannen durven dit niet, dan riskeren ze misschien een deegroller op hun hoofd en dat doen ze alleen als ze echt hun vriendin beschermen en haar nooit pijn zou willen doen.

Op een gegeven moment, betrapte ik mijn zusje erop dat ze aan het huilen was. Ja ik ging met mijn zusje, want mijn zusje woont in Londen en we zagen die trailer, en in Londen zou die pas in september in première gaan.

Dit was bij een scene, waarin Nick als getuige achter de schermen kijkt waar zijn vriendin zich bevindt, maar weet dat ze gedegradeerd wordt tot een plekje achterin.

Herkenningspunt: Als je niets officieels hebt (een ring!) en als vriendin meegaat naar een bruiloft, mag je bij traditionele Chinese cultuur niet op foto’s en niet eens aan de familietafel zitten. Ook al betekent dat dat je alleen achterin in een hoekje ergens moet zitten.

Maar het mooie was, Nick houdt zielsveel van zijn vriendin. En dat zie je ook als hij haar toch spot op een bankje voorin. En ook emotioneel wordt en met zoveel liefde naar zijn vriendin kijkt, op zo een mooi moment als een huwelijksvoltrekking.

De liefde spat gewoon van de schermen af, alsof hij wilde dat zij naar hem toeliep en zij hem haar ja woord mocht geven.

Ik moest huilen om hoe Nick en Rachel elkaar zo liefdevol aankeken, terwijl de moeder van Nick met vuurspuwende ogen hun blikken volgden.  Niet alle schoonmoeders zijn zo, maar ze kunnen wel zo erg uitgesproken over "schoondochters" of "schoonzoonlief" zijn.

Maar na de film, dacht ik dat mijn zusje stoer tegen me zou zeggen dat ze het een toffe film zou vinden en dat ze het nog wel een keer zou willen zien.

Tot mijn verbazing, vertelde ze me dat ze moest huilen..Mijn zusje vertelde me dat ze moest huilen om deze scene voor mij…!!

Ze dacht aan toen ik met mijn ex meeging naar Korea. Om de bruiloft van zijn broer en schoonzus bij te wonen. De weken met mijn toenmalige vriend waren geweldig! We gingen lekker eten, we gingen uit, en ook naar themaparken.  Lekker slenteren door de stad, cultuur opsnuiven. Op de bruiloft in spe, had ik me op laten maken, mijn haar laten doen, en in mijn mooiste jurk gingen we naar de bruiloft van de broer van mijn vriend toentertijd. Al snel werden we gescheiden tijdens de receptie, ik moest maar ergens in een hoekje zitten van mijn schoonmoeder. Ik mocht niet mee op foto’s en zat letterlijk tijdens de hele ceremonie moederziel alleen aan een tafel achterin. Mijn zusje huilde letterlijk bij de scene waar de moeder van Nick Rachel verteld dat ze geen plek voor haar hadden.

Wat ik ook leuk vind, wat naar voren komt in deze film is de ijdelheid en het extravagante. Iedereen komt in designerkleding mooie auto's. Het is zien en gezien worden. Dit speelt echt sterk in de aziatische cultuur. Het overdreven mooie kleding, locatie, eten. Alles is perfect tot in de details uitgewerkt. Zo gaat het er ook echt aan toe op bruiloften= Hoge chanel en designer gehalte.

 

 

Conclusie:

Dit is echt een mooie film. Ik vind dat ze meer van zulke films moeten maken. Geen Jackie Chan, Margaret Chu, of andere films waarin Aziaten een bepaalde stereotypering versterken die helemaal niet meer strookt met de echte aziaat van tegenwoordig. Maar films waarin er ook kan worden laten zien dat er een andere kant aan de chinees schuilgaat die lachend Sambal bij vraagt, of zichzelf belachelijk maken met zwarte humor als nerd etc. En daar is deze film echt het perfecte antwoord op. 

Super aanrader!